Wszystkie informacje o odczynnikach chemicznych podane wyłącznie w celach informacyjnych. Nie do spożycia!
Noopept, znany również jako GVS-111, jest zdecydowanie najpopularniejszym związkiem nootropowym z klasy peptydów. Chociaż noopept jest często określany jako omberacetam, technicznie rzecz biorąc nie należy do rodziny racetamów ze względu na brak szkieletu 2-okso-pirolidynowego. Niemniej jednak, noopept jest dipeptydowym sprzężeniem piracetamu i łączy jedną z najbardziej fundamentalnych cech ze związkami racetamowymi, a mianowicie moduluje układ acetylocholiny.
Jego syntezę po raz pierwszy opisano w 1996 roku w Rosji, gdzie w dalszym ciągu jest on dostępny jako lek.
W jednym z często cytowanych badań na szczurach stwierdzono, że noopept wywiera działanie neuroprotekcyjne poprzez „działanie antyoksydacyjne, działanie przeciwzapalne oraz zdolność do hamowania neurotoksyczności nadmiaru wapnia i glutaminianu oraz poprawy przepływu krwi”. Często wysuwa się hipotezę, że niektóre z jego właściwości farmakologicznych wynikają z faktu, że aktywuje czynnik indukowany niedotlenieniem (HIF-1). Najnowsze odkrycia wskazują jednak, że noopept jest zasadniczo prolekiem endogennego dipeptydu cykloproliloglicyny, który wywiera działanie neuroprotekcyjne zależne od aktywacji receptorów AMPA i TrkB i, jak wykazano, zwiększa poziom BDNF.
Szacuje się, że noopept jest około 1000 razy silniejszy niż pircetam pod względem osiągania porównywalnych korzyści poznawczych relatywnie do zastosowanej dawki.
Noopept zyskał uznanie głównie dzięki swojemu działaniu poprawiającemu pamięć, co zostało wielokrotnie naukowo udowodnione zarówno w populacjach ludzkich, jak i zwierzęcych. Na przykład, w licznych badaniach na szczurach z różnym rodzajem i stopniem uszkodzenia mózgu, noopept był w stanie ułatwić przywrócenie zdolności uczenia się i pamięci, wykazując również działanie przeciwamnezyjne. Ponadto badanie z 2008 roku wykazało, że noopept zapobiegał deficytom pamięci u szczurów wywołanym przez skopolaminę i mekamylaminę (standardowa procedura eksperymentalna stosowana do oceny skuteczności środków neuroprotekcyjnych).
Co ciekawe, korzystne działanie noopeptu nie ogranicza się do funkcji poznawczych. Wiele anegdotycznych doniesień ze strony osób cierpiących na depresję konsekwentnie wspomina o poprawie nastroju. W Internecie można również znaleźć liczne relacje o znacznym złagodzeniu lęku i zwiększonej zdolności radzenia sobie z traumą.
Te subiektywne twierdzenia nie są bezpodstawne, ponieważ badania przeprowadzone na pacjentach z łagodnymi zaburzeniami poznawczymi wykazały, że oprócz złagodzenia ich głównych objawów, noopept zmniejszał lęk, zmęczenie, drażliwość i apatię w ciągu 56 dni leczenia. W jednym z takich badań, u niektórych osób leczonych noopeptem zaobserwowano poprawę nastroju już po pierwszym tygodniu, podczas gdy u niektórych osób osiągnięcie jej zajęło trzy tygodnie.
Badania eksperymentalne na szczurach z wykorzystaniem modelu paradygmatu wyuczonej bezradności w depresji wykazały, że noopept był w stanie zmniejszyć poziom wyuczonej bezradności i poprawić umiejętności aktywnego radzenia sobie, co silnie wspiera hipotezę o przeciwdepresyjnym działaniu noopeptu.
