Wszystkie informacje o odczynnikach chemicznych podane wyłącznie w celach informacyjnych. Nie do spożycia!
Błękit metylenowy został zsyntetyzowany jako niebieski barwnik do tekstyliów pod koniec XIX wieku. Wkrótce stał się pierwszym syntetycznym lekiem stosowanym u ludzi – znalazł zastosowanie w leczeniu malarii.
Błękit metylenowy jest obecnie badany pod kątem terapii łagodnych zaburzeń poznawczych, chorób neurodegeneracyjnych, takich jak choroby Alzheimera, Parkinsona i innych, u podłoża których można stwierdzić wadliwe funkcjonowanie mitochondriów. Błękit metylenowy, jako środek nootropowy, łatwo przenika barierę krew-mózg. Poprawia oddychanie i wydajność mitochondriów, działa jako przeciwutleniacz i wydłuża żywotność komórek mózgowych, co prowadzi do poprawy nastroju i pamięci. Zgodnie z badaniami błękit metylenowy jest inhibitorem acetylocholinoesterazy, preferującym receptory muskarynowe acetylocholiny, co zapobiega rozpadowi acetylocholiny, jednocześnie zwiększając jej dostępność w mózgu. Błękit metylenowy może być również skuteczny w leczeniu objawów choroby afektywnej dwubiegunowej w połączeniu z lamotryginą (stabilizatorem nastroju).
Należy zauważyć, że błękit metylenowy jest inhibitorem monoaminooksydazy (IMAO) z preferencją dla MAO-A, jednak w większych dawkach hamuje również MAO-B. Efekt ten staje się znaczący przy dawce około 2 mg/kg.
