Wszystkie informacje o odczynnikach chemicznych podane wyłącznie w celach informacyjnych. Nie do spożycia!
Agmatyna została odkryta w 1910 roku przez laureata Nagrody Nobla, Albrechta Kossela, jako związek naturalnie występujący. Pomimo ponad stu lat od jej odkrycia, jej wpływ na układ nerwowy pozostawał stosunkowo nieznany aż do ostatnich dekad, kiedy to jej właściwości stały się przedmiotem zainteresowania naukowego. Kiedy L-arginina ulega dekarboksylacji, procesowi polegającemu na usunięciu grupy karboksylowej, przekształca się w siarczan agmatyny.
Związek ten jest magazynowany w neuronach i uwalniany po ich aktywacji, co odróżnia go od jego aminokwasowego odpowiednika. Agmatyna działa jako neuroprzekaźnik i neuromodulator w ośrodkowym układzie nerwowym. Wiąże się z różnymi receptorami, w tym imidazolinowymi, α2-adrenergicznymi i NMDA, modulując uwalnianie neuroprzekaźników, produkcję tlenku azotu i plastyczność synaptyczną.
Wydaje się, że wchodzi ona w szczególnie silne interakcje z receptorami glutaminianu i niektórymi szlakami, gdzie wykazano wzrost poziomu agmatyny w obszarach mózgu zaangażowanych w uczenie się. Badania sugerują, że siarczan agmatyny może zapewniać prawidłowy poziom utleniania, częściowo ze względu na swoją zdolność do ograniczania aktywności glutaminianu, działając w ten sposób neuroprotekcyjnie przed ekscytotoksycznością. Wysoki poziom glutaminianu został ostatnio powiązany z lękiem i depresją.
Uważa się również, że zaburzenie równowagi między glutaminianem a GABA na korzyść tego pierwszego charakteryzuje układ nerwowy w zaburzeniach ze spektrum autyzmu, co jest zgodne z wynikami ostatnich badań, w których stwierdzono znacząco niższy poziom agmatyny w osoczu u pacjentów z ASD w porównaniu z grupą kontrolną.
Wykazano, że jako antagonista receptorów NMDA, agmatyna odwraca nadwrażliwość dotykową w modelach bólu neuropatycznego u gryzoni. Chociaż jest w stanie do pewnego stopnia wywoływać działanie przeciwbólowe, stwierdzono również, że nasila działanie przeciwbólowe morfiny poprzez modulację układu opioidowego.
Co więcej, agmatyna zyskała uznanie w środowisku kulturystów dzięki swojej zdolności do wywoływania potężnej pompy mięśniowej poprzez regulację tlenku azotu. Ponadto, agmatyna działa jako antagonista wapnia, wykazując właściwości rozszerzające naczynia krwionośne.
Chociaż konieczne są dalsze badania w tym zakresie, wstępne badania na zwierzętach przyniosły obiecujące rezultaty w zakresie leczenia uzależnienia od alkoholu. Suplementacja agmatyną skutkowała zmniejszeniem objawów odstawienia, takich jak drżenie i lęk.
